posted on 19 May 2011 17:15 by lizmrythm
วันนี้ถึงเวลาเชือดสองซี่ เหอๆๆ เตรียมตัวเตรียมใจมาอย่างดี
ไปถึง ฟิล์มใหม่ค่ะ เหอๆๆ แต่ดีที่ฉีดยาชาก่อนฟิล์มนะเนี่ย
....
ซี่แรกข้างล่างก่อน ออกยากมาก เล่นซะนานเชียว
ต่อมา.. บนแปบเดียว เอาออกตอนไหนวะ ไม่เห็นรู้สึกเลย
พอเห็นฟันตัวเองเท่านั้นแหละ ซี่ใหญ่มากๆๆๆ ชั้นถึงปวดได้มากขนาดนี้ เหอๆๆ ดี!! เอามันออกไปวะ
ขณะที่นั่งพิมพ์อยู่นี่ ยาชายังไม่หมดฤทธิ์ค่ะ เลยชิวๆ ซักพักก่อนนะจะไม่ชิวแล้วหล่ะ ฮือๆๆๆ (ยังไม่เจ็บหรอก แต่ร้องไห้ดักไว้ก่อนเจ็บจริง)
posted on 16 May 2011 19:45 by lizmrythm
อืม.. แต่ก่อนถ้ามีรุ่นพี่ หรือเพื่อนถ้าพูดถึงเรื่องฝึกงานจะหูผึ่งทันทีเลยหล่ะ เพราะคิดมาเสมอว่า"ว้าว! มันจะต้องเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมแน่เลย" และก็มีแอบๆคิดไว้บ้างแล้วว่าอยากจะฝึกงานที่ไหน (ทำเหมือนเลือกได้อ่ะ --!) จนช่วงเวลาย่างเข้าปีสี่เทอมสุดท้าย ช่วงไฟนอลเลยก็ว่าได้ อาจารย์ยังหาที่ฝึกงานให้เด็ก 14 คนไม่ได้ เอาไงหว่า? ในใจก็เริ่มคิดอยากจะไปหาอย่างอื่นทำตอนซัมเมอร์ดู เลยชักไม่อยากฝึกงานแล้วหล่ะสิ.... ทำไงดี?
แต่ในทันใดนั้น บทสนทนากับรุ่นพี่ที่เคารพก็ดังเข้ามาในหัวว่า
รุ่นพี่ - "พี่จะบอกหนูไว้เลยนะว่า ถ้าหนูมีโอกาสฝึกงานก็ฝึกซะ อย่าเป็นอย่างพี่ เรียนจิตวิทยามาสี่ปี ไม่ได้ไปฝึกงานเลย เสียดายมาก ลืมทุกอย่างที่เคยเรียนมาเลยหล่ะ"
รุ่นน้อง - "แต่หนูก็อยากทำอย่างอื่นนี่นา"
รุ่นพี่ - "เราหน่ะ เรียนสายเฉพาะมา ถ้ารียนแล้วไม่ได้เอาไปใช้ มันจะเสียดายมาก ถึงแม้ว่าหนูไม่อยากจะเป็นนักจิตวิทยาแล้ว แต่อย่างน้อยก็ควรฝึกงานนะ เพื่อจะได้มีโอกาสใช้ความรู้ความสามารถที่เรียนมา"
รุ่นน้อง - "..... เฮ้อ!! เอาไงดี?"
รุ่นพี่ - "งั้นก็แล้วแต่หนูละกันนะ"
อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะเป็นนักจิตฯนะ นั่นหน่ะเป็นอีกเหตุผลเลยที่เลือกเรียนจิตฯคลีนิค เพียงแต่ว่า.. เมื่อเรียนๆไป แล้วลองมาเทียบกับบุคลิก ความสนใจอยากเจออะไรอีกเยอะของตัวเองแล้ว ทำให้ลดความสนใจในวิชาชีพนี้ลง เพราะลองจินตนาการถึงตัวเองดูว่า ถ้าวันๆนึงเจอแต่คนไข้ อยู่แต่ในห้องพัก ตัวเองจะเบื่อไหม? บอกเลยว่า"เบื่อ!" เนื่องจากดิฉันคนนี้ยังอยากเดินทางอีกเยอะๆ เพื่อจะได้เรียนรู้ในสิ่งที่ยังไม่รู้ ไม่เคยเจอ ...
เมื่อลองมองดูชีวิตตัวเอง เรารู้สึกว่ามีคนคอยประคบประหงมตลอด อยู่ที่บ้านก็มี พ่อแม่ พี่ชาย น้องชายคอยดูแล ช่วยเหลือ อยู่ที่มหา'ลัย ก็มีทุกอย่างมาเสิร์ฟให้ มันยังไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติชีวิตจริงๆเลย และถ้ามาทำงานด้านนี้เลย ก็จะมีที่ทำงานคอยปกป้อง อยู่แต่ในขอบเขตจำกัดของหน้าที่ ... แล้วจะทำไงดี?
ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะฝึกงานในนาทีสุดท้าย เพื่อดูตัวเองว่ายังต้องการด้านนี้อยู่ไหม? และที่สำคัญได้ฝึกในที่ๆตัวเองต้องการมาตลอดด้วย :) มันเริ่มมีกำลังใจ
(โอว้! ห้าทุ่มได้เวลานอนละ เดี๋ยวมาต่อวันหลังจ้า กับชีวิตนักศึกษา(อยากลอง)ฝึกงาน)
